Τα βραδάκια ξεδίνω με τον Βάνια μου (σκυλάκι) και περπατώ μαζί του στη γειτονιά μου, ξεμουδιάζοντας λίγο κι' αφήνοντας πίσω - όσο μπορώ -, όσες απαισιόδοξες σκέψεις τούτον τον καιρό τριβελίζουν συχνά το μυαλό μου με τα τόσα δυσάρεστα και εκπληκτικά που συμβαίνουν γύρω μας αλλά δυστυχώς και σε εμάς τους ίδιους.
Έτσι, με αυτήν την αθώα βόλτα με το Βάνια μου, ανακουφίζομαι και εγώ και «ανακουφίζεται» και αυτός με τον δικό του τρόπο.
Στην συνηθισμένη αυτή σχεδόν καθημερινή μας βόλτα, μου δίνεται η ευκαιρία να χαίρομαι τη γαλήνη που μου προσφέρει η φύση αλλά και η αρμονία της συνύπαρξης των όσων εκπροσώπων του ζωικού βασιλείου συναντώ στο διάβα μου και που παρατηρώ να χαίρονται αυτήν την συνύπαρξη πολύ πιο πολιτισμένα πάντως από εμάς τους ανθρώπους παρ' όλη την λογική που μας δώρισε να έχουμε ο καλός Θεός.
Πηγή
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου